Latest

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ- ΤΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΕΜΕΝΑ;

post4

 

Το ερώτημα αυτό είναι και το ίδιο που απαντά η ψυχολογία και η ψυχοθεραπεία.

 

Γιατί κάνω αυτό που κάνω ; γιατί αισθάνομαι έτσι όπως αισθάνομαι ; Γιατί αντέδρασα με αυτόν τον τρόπο, και πως μπορώ να αλλάξω τον τρόπο που αντιδρώ;

 

Ένα η περισσότερα γονίδια μπορούν να απαντήσουν σε αυτές τις ερωτήσεις μου? Είναι δύσκολο!

Φαντάσου ένα μικρό παιδί ηλικίας ενός έτους περίπου το οποίο σκαρφαλώνει για να πιάσει αυτό που θέλει να εξερευνησει, κατι που είναι σύνηθες για την ηλικία του.

 

Η μητέρα (η/ ο κηδεμόνας του ) του, είναι αγχωμένη.

 

Ίσως επειδή, πάντα είναι έτσι ! ή επειδή μόλις χώρισε τον άντρα της, ή την χώρισε εκείνος. Ή είναι άνεργη. Ή είναι ακόμα «θυμωμένη» με την μητέρα της για θέματα μου δημιουργήθηκαν στην παιδική της ηλικία.

 

Όποιος κ αν είναι ο λόγος δεν έχει καμία σημασία για το συγκεκριμένο γεγονός, αφού αρπάζει το παιδί και φωνάζοντας δυνατά και αυταρχικά, τον χτυπάει στον ποπό και τον βάζει αναγκαστικά σε μια καρέκλα για να είναι ασφαλής.

 

Εκείνος κλαίει γοερά. Και δεδομένων των οποιοδήποτε συνθηκών δεν είναι η μοναδική φορά που το συγκεκριμένο παιδί δέχεται μια παρόμοια συμπεριφορά από την μητέρα. Είναι μάλλον μια συνηθισμένη από τη μαμά αντίδραση στην προσπάθεια του μικρού να εξερευνήσει τον δικό του καινούριο κόσμο.

 

Τι συμβαίνει στο παιδί λοιπόν;

 

Λέει στον εαυτό του: « α! η μαμά δεν είναι σε καλή διάθεση σήμερα. Δεν πρέπει να το πάρω προσωπικά. Μπορώ να εξερευνήσω αυτό που θέλω μια άλλη φορά όταν η μαμά θα είναι σε καλύτερη διάθεση ή δεν θα είναι μπροστά» ;Όχι φυσικά!

 

Θυμηθείτε, μιλάμε για ένα μωρό περίπου ενός έτους..Ότι γνωρίζει από τον καινούριο δικό του κόσμο, τους κινδύνους, την ευχαρίστηση, τη σημασία των στιγμών, είναι από έναν και μόνο άνθρωπο, τη μητέρα του(ή τον κηδεμόνα του).

 

Είναι αδύνατον να μπορέσει να κάνει μια σκέψη τέτοιου γνωσιακού επιπέδου. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει είναι να μάθει πως μια πράξη του (που γι’ αυτόν είναι «ζωτικής» σημασίας, αφού στον ένα μόλις χρόνο της ζωής του, αυτό ξέρει και πρέπει να κάνει: να εξερευνεί!) μπορεί να φέρει μια καταστροφική αντίδραση, με ακόμα πιο δυσάρεστα για τον ίδιο συναισθήματα. Είναι αυτή η αντίδραση που θα τον κάνει να νιώσει φόβο, δυσαρέσκεια, ότι είναι «κακό παιδί» άρα «δεν αξίζω» την αγάπη της μάμας.

 

Θυμηθείτε επίσης ότι το ξέσπασμα της μάμας γίνεται σε ένα μικρό παιδί που όλη η φυσική και συναισθηματική του τροφή, εξαρτάται από τη μητέρα του.

 

Τα υποθετικά σενάρια που μπορούμε να κάνουμε είναι τα έξεις:

  • Το παιδί θα περιμένει πάντα μια έκρηξη, μια δυσαρέσκεια, μια μομφή και μεγαλώνοντας θα υιοθετήσει μια αιώνια απολογητική, συνεσταλμένη και αγχώδη στάση.
  • Ένα άλλο σενάριο είναι ότι μπορεί να μάθει να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους ξεσπάσματα άλλων στη ζωή του (όπως εκείνο της μητέρας του) ,σαν να μην βίωσε ποτέ αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα που περιγράφηκαν πριν , ποτέ άλλοτε στη ζωή του.
  • Μπορεί επίσης να γίνει ένας άνθρωπος πολύ ανταγωνιστικός που πάντα θα τα ξέρει και τα ελέγχει όλα, ώστε να μην αναβιώσει ποτέ ξανά τα ιδία δυσάρεστα συναισθήματα ,όταν θα κάνει κάτι « λάθος»(Όπως τότε, που ανακάλυπτε τον κόσμο. Γιατί θα συνεχίσει ανακαλύπτει αλλά χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό να κάνει κάτι λάθος, γιατί κάπου θα κρύβεται μια δυσάρεστη αντίδραση κάποιου που μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί πάλι ανάξιος). Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η στάση αυτή μπορεί να αποβεί επιτυχημένη ή αποτυχημένη για εκείνον , αφού παράγοντες όπως η ευφυΐα, η ευελιξία, άμυνες που έχει υιοθετήσει, η τάση προς ευαισθητοποίηση κ.α. παίζουν σημαντικό ρόλο.

 

Σε κάθε περίπτωση μεγαλώνοντας, θα πορεύεται με αυτό τον φόβο. Χωρίς φυσικά αυτό να έχει αρνητικό για εκείνον αποτέλεσμα, σε κάθε συνθήκη της ζωής του.

 

Στο ενδεχόμενο που είτε γίνει ένας μοναχικός και συνεσταλμένος άνθρωπος, είτε γίνει ένας νταής που χάνει το μεγαλύτερο μέρος από τους φίλους του εξαιτίας της αντικοινωνικής του συμπεριφοράς, εμείς σαν παρατηρητές βλέπουμε μια μη λειτουργική συμπεριφορά ,ίσως προβληματική και σίγουρα μια συμπεριφορά που εμπεριέχει πόνο. Και όταν αυτοί αντιληφθούν τις συνέπειες της «προβληματικής» συμπεριφοράς, δημιουργείται και το αρχικό κίνητρο να προσπαθήσουν να την αλλάξουν..

 

Η επιστήμη της ψυχολογίας είναι αυτή που βοηθά να παρατηρήσουμε και να καταλάβουμε τέτοιου είδους αλλά και ακόμα πιο πολύπλοκες συμπεριφορές.

 

Η ψυχοθεραπεία βοηθά τον άνθρωπο να αντιληφθεί μια «δυσλειτουργική» στάση, αλλά και τις συνέπειες αυτής. Στη συνεχεία, αυτή είναι η αντίληψη που επιτρέπει στους ανθρώπους να θέλουν να προσπαθήσουν να αλλάξουν τη στάση τους.

 

Αυτή προφανώς είναι μια πολύ σύντομη και φτωχή περιγραφή της ανάπτυξης της προσωπικότητας μέσω ενός πολύ απλού τυχαίου παραδείγματος. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει γεμίσει τόνους βιβλίων και συνεχίζει να ερευνάται από την επιστήμη της ψυχολογίας.

ΜΑΜΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΜΕΡΟΣ 2ο

post3

Ωραία μέχρι εδώ! Τι γίνεται όμως όταν η προσπάθεια για να τηρηθούν τα όρια απέτυχε, η συμπεριφορές των παιδιών έγιναν ενοχλητικές και η μαμά έχει γίνει έξαλλη…

  • Αρχικά, εάν είναι αναγκαίο, παίρνεις το παιδί από τον άμεσο κίνδυνο ή φροντίζεις το παιδί που έχει χτυπήσει. Το ΜΥΣΤΙΚΟ εδώ είναι «να μην ανοίξεις το στόμα σου» (ίσως δαγκώνοντας λίγο τη γλώσσα σου!) στο παιδί που θα ήθελες να φωνάξεις γιατί ότι και να πεις σίγουρα θα το μετανιώσεις αργότερα. Αυτό που θέλουμε εκείνη τη στιγμή είναι το παιδί ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ και όχι εσύ να ξεσπάσεις. Σκέψου ότι εσύ μπορείς να ξεσπάσεις και με άλλους τρόπους διαφορετικούς από το να φωνάξεις.

Συνειδητά, προσπάθησε να είσαι όσο πιο ήρεμη/ος γίνεται. Απομακρύνσου από τα παιδιά (παίρνοντας ίσως, αυτό που ενδεχομένως χτυπήθηκε από το άλλο, μαζί σου ώστε να είναι ασφαλές) και ενημέρωσε πως θα επιστρέψεις όταν όλοι ηρεμήσουν.

Κάνε οτιδήποτε σε κάνει να νιώθεις καλύτερα εκείνη τη στιγμή, εκτονώσου (όχι φυσικά φωνάζοντας ή χτυπώντας) συγκεντρώσου δουλεύοντας με τον εαυτό σου ώστε να τον πείσεις για το «Μπορώ να ανταπεξέλθω σε οποιαδήποτε δυσκολία. Το έχω κάνει ούτως η άλλως στο παρελθόν»

Μπορεί κάποιος τώρα να αναρωτηθεί : πως το παιδί θα μάθει ότι έπεσε σε λάθος συμπεριφορά, αν εσύ παραμείνεις ήρεμη και δεν του φωνάξεις;

Και εδώ οι έρευνες μας βοηθούν και μας αποκαλύπτουν πως όταν εμείς εκνευριζόμαστε μεταδίδεται εκνευρισμός και στα παιδιά κάτι που οδηγεί σε μείωση γνωσιακών διαδικασιών και κατ επέκταση στη λειτουργία της μάθησης.

Ένα άλλο πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι μέσω της μίμησης τα παιδιά μαθαίνουν, από ένα υγιές μοντέλο(εσένα), να διαχειρίζονται λειτουργικά τα συναισθήματα τους.

Το μειονέκτημα του να αντιδράσεις την στιγμή της έντασης είναι το ότι δεν επεμβαίνεις τη στιγμή που το παιδί είναι σε επαφή με αυτό το συναίσθημα που οδηγεί στη μη λειτουργική συμπεριφορά. Από την άλλη όμως αν εσύ είσαι σε τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να εξηγήσεις σε κανέναν τίποτα.

  • Δούλεψε με τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται, όταν φτάνει σε αυτό το σημείο η κατάσταση και αναρωτήσου για αυτά. Επίσης καλό είναι να σκεφτείς πως το παιδί συμπεριφέρεται έτσι γιατί είναι παιδί και φέρεται σαν παιδί μέχρι να μεγαλώσει.Το παιδί χρειάζεται την κατανόηση και την συμπαράσταση όταν την αξίζει λιγότερο..
  • Όταν λοιπόν ηρεμήσεις είναι η στιγμή που μπορείς να βοηθήσεις το παιδί να καταλάβει τι το οδήγησε σε αυτή την πράξη.
  • Όταν όλοι είναι ήρεμοι μπορείτε καλύτερα να επικοινωνήσετε και να βγει ένα συμπέρασμα μέσα από αυτό. Ο στόχος εδώ είναι να βοηθήσετε το παιδί να μάθει και να καταλάβει πως το συναίσθημά του (οργή , απογοήτευση, ματαίωση..) το οδήγησε στη λάθος συμπεριφορά. Το κλειδί σε αυτή τη μέθοδο είναι να δείξεις κατανόηση όχι για τη λάθος συμπεριφορά , αλλά για τα συναισθήματα που οδήγησαν εκεί «Καταλαβαίνω ότι θύμωσες με τον αδερφό σου για τι δεν σε αφήνει να παίξεις μαζί του, αλλά δεν σου επιτρέπεται να τον χτυπάς. Μπορούμε μαζί να βρούμε άλλους τρόπους να εκτονώνεις και να εκδηλώνεις τα συναισθήματα σου». Μάθε στο παιδί να αναγνωρίζει τα συναισθήματα που το διακατέχουν (με οποιοδήποτε τρόπο, που αναλογεί στην ηλικία του).

Αυτές είναι μερικές τακτικές αυτοελέγχου που θα ήταν πολύ καλό αν καθημερινά εξασκούσασταν σε αυτές. Όσο πιο πολύ προσπαθείς να τις τηρείς τόσο πιο γρήγορα θα απαλλαγείς από τις φωνές και τη δυσφορία που προκαλούν αυτές! Με αυτό τον τρόπο δείχνουμε στα μικρά μας αγγελούδια πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους.

Χτίζουμε την προσωπικότητα τους με γερά και υγιή θεμέλια…

Εύκολο; Δύσκολο; Σίγουρα όχι ακατόρθωτο!

ΜΑΜΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ-ΜΕΡΟΣ 1ο

post2

 

Τι γίνεται όταν ο μικρός σας άγγελος, σας φέρνει στα όρια σας.

 

Όταν κοιμούνται είναι σαν αγγελούδια… Όταν παίζουν όμορφα με τα παιχνίδια τους είμαστε τόσο υπερήφανοι γι’ αυτά (αλλά και για εμάς που έχουμε τόσο χαριτωμένα παιδάκια!). Τι γίνεται όμως όταν είναι κουρασμένα, πεινούν, έχουν τσακωθεί με τον φίλο τους, αγχώνονται ή φοβούνται από κάτι;

 

Ένα από τα πιο δύσκολα στοιχήματα στο γονεικο ρόλο είναι η διαχείριση των συναισθημάτων μας ιδιαιτέρως σε στιγμές «κρίσης».

 

Τι λοιπόν συμβαίνει όταν μια τέτοια στιγμή έρχεται και εμείς είμαστε:

  • κατάκοποι από τη δουλειά,
  • έχουμε τσακωθεί με το αφεντικό μας, τη μαμά μας, τον σύντροφό μας;
  • αντιμετωπίζουμε οικονομικές δυσκολίες.

 

Η απάντηση των περισσοτέρων μαμάδων που ζητούν τη συμβουλή μου είναι:

«θέλω να βάλω τις φωνές και να σταματήσω όταν θα έχουν εξαφανιστεί όλοι από μπροστά μου!»

 

Τότε δύο εκδοχές υπάρχουν λοιπόν :

 

  • Να αρχίσετε όντως να φωνάζετε όπου σε κάποια στιγμή θα έχετε ξεσπάσει μεν αλλά με όχι και τόσο καλές συνέπειες για όλους.
  • Να αντισταθείτε στο ξέσπασμα αυτό και να προσπαθήσετε να ηρεμήσετε τον εαυτό σας.

 

Αυτό που πρώτα από όλα πρέπει να παραδεχτώ είναι σίγουρα, ότι πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα, δεδομένου της πολυπαραγοντικής συνθήκης.

 

Συμβουλή: Οι πιθανότητες για επιτυχή έκβαση του όλου εγχειρήματος αυξάνονται όταν έχετε φροντίσει να μην φτάσετε στο σημείο έκρηξης. Τις περισσότερες φορές που συμβαίνει αυτό είναι επειδή δεν έχουμε θέσει επιτυχώς όρια στα παιδιά και τον εαυτό μας. Πολλοί είναι οι γονείς που στην προσπάθειά τους να κάνουν υπομονή αφήνουν καταστάσεις να περνούν με αποτέλεσμα η έκρηξη μετά να είναι θέμα χρόνου.

 

Το ΚΛΕΙΔΙ λοιπόν είναι να θέτεις ΟΡΙΑ αλλά και να τα τηρείς, πριν νευριάσεις.

 

Η στιγμή που ΞΕΚΙΝΑΣ να νευριάζεις είναι αυτή που πρέπει να παρέμβεις. Και όταν λέω να παρέμβεις, δεν εννοώ να αρχίζεις να φωνάζεις αλλά να φροντίσεις να τηρηθούν τα όρια έτσι όπως έχουν συμφωνηθεί.

 

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ : ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΣΑΣ!

 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ.

 

Στο επόμενο post  θα περιγράψω μερικούς τρόπους αντιμετώπισης τα όρια δεν έχουν τεθεί ή τηρηθεί, και η στιγμή της κρίσης φθάνει..

“Ξεφυλλιζοντας” την ψυχη μου

pic1

 

Την ενασχόληση με τον εσωτερικό μας κόσμο και την εξέλιξή της προσωπικότητάς μας θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με πολλά.

Εγώ προτιμώ να την παρομοιάζω με την εμπειρία που παίρνουμε από ένα βιβλίο…

Στην αρχή το βλέπω από μακριά , στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου . Κάτι πάνω του, μου κεντρίζει την προσοχή. Πρώτα κάτι απλό, τα χρώματα. Μετά κάτι πιο συγκεκριμένο ο τίτλος ,το θέμα του. Διαβάζω στα γρήγορα την περίληψη και ανάλογα με τη διάθεση μου, αποφασίζω αν θα το αγοράσω ή όχι. Το αγοράζω. Το θέμα του με ενδιαφέρει, με αφορά, με προβληματίζει, θέλω να το ανακαλύψω.

Το παίρνω σπίτι ,το τοποθετώ στην βιβλιοθήκη μου. Το αφήνω μέχρι να βρω χρόνο να το διαβάσω. Μέχρι τότε, έχω αγωνία ,προσμονή, γιατί ,κάτι έχει που με αφορά.

Στην αρχή νομίζω πως ξέρω τι θα συναντήσω, έχω διαβάσει την περίληψη. Ξέρω όμως πραγματικά;

Το ξεκινάω. Αρχίζω να καταλαβαίνω το πλαίσιο στο οποίο κινείται, αλλά και πάλι δεν έχω ιδέα τι θα συναντήσω παρακάτω.

Το παρατάω , το βάζω πάλι στην βιβλιοθήκη. Κάτι δεν μου άρεσε, κάτι με κούρασε, με ενόχλησε, με στενοχώρησε.

Ασχολούμαι με άλλα θέματα. Δουλειά , υποχρεώσεις, φίλοι, γνωστοί , άγνωστοι. Το ξεχνάω. Τελικά δεν μου άρεσε αυτό το βιβλίο…

Μετά από καιρό το θυμάμαι, το ξεκινάω, μ ου αρέσει. Όταν έχω πολύ δουλειά δεν ασχολούμαι πολύ μαζί του αλλά θέλω να το συνεχίσω… Να δω πως είναι παρακάτω. Με ιντριγκάρει, με δυσκολεύει, με συγκινεί , με θυμώνει, με κάνει να χαμογελώ, να αισιοδοξώ , να προσπαθώ , να ανακαλύπτω.

Να μαθαίνω..Να μαθαίνω τον πιο σημαντικό άνθρωπο στη ζωή μου.

Εμένα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ. ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΛΛΑ…