ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ- ΤΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΕΜΕΝΑ;

post4

 

Το ερώτημα αυτό είναι και το ίδιο που απαντά η ψυχολογία και η ψυχοθεραπεία.

 

Γιατί κάνω αυτό που κάνω ; γιατί αισθάνομαι έτσι όπως αισθάνομαι ; Γιατί αντέδρασα με αυτόν τον τρόπο, και πως μπορώ να αλλάξω τον τρόπο που αντιδρώ;

 

Ένα η περισσότερα γονίδια μπορούν να απαντήσουν σε αυτές τις ερωτήσεις μου? Είναι δύσκολο!

Φαντάσου ένα μικρό παιδί ηλικίας ενός έτους περίπου το οποίο σκαρφαλώνει για να πιάσει αυτό που θέλει να εξερευνησει, κατι που είναι σύνηθες για την ηλικία του.

 

Η μητέρα (η/ ο κηδεμόνας του ) του, είναι αγχωμένη.

 

Ίσως επειδή, πάντα είναι έτσι ! ή επειδή μόλις χώρισε τον άντρα της, ή την χώρισε εκείνος. Ή είναι άνεργη. Ή είναι ακόμα «θυμωμένη» με την μητέρα της για θέματα μου δημιουργήθηκαν στην παιδική της ηλικία.

 

Όποιος κ αν είναι ο λόγος δεν έχει καμία σημασία για το συγκεκριμένο γεγονός, αφού αρπάζει το παιδί και φωνάζοντας δυνατά και αυταρχικά, τον χτυπάει στον ποπό και τον βάζει αναγκαστικά σε μια καρέκλα για να είναι ασφαλής.

 

Εκείνος κλαίει γοερά. Και δεδομένων των οποιοδήποτε συνθηκών δεν είναι η μοναδική φορά που το συγκεκριμένο παιδί δέχεται μια παρόμοια συμπεριφορά από την μητέρα. Είναι μάλλον μια συνηθισμένη από τη μαμά αντίδραση στην προσπάθεια του μικρού να εξερευνήσει τον δικό του καινούριο κόσμο.

 

Τι συμβαίνει στο παιδί λοιπόν;

 

Λέει στον εαυτό του: « α! η μαμά δεν είναι σε καλή διάθεση σήμερα. Δεν πρέπει να το πάρω προσωπικά. Μπορώ να εξερευνήσω αυτό που θέλω μια άλλη φορά όταν η μαμά θα είναι σε καλύτερη διάθεση ή δεν θα είναι μπροστά» ;Όχι φυσικά!

 

Θυμηθείτε, μιλάμε για ένα μωρό περίπου ενός έτους..Ότι γνωρίζει από τον καινούριο δικό του κόσμο, τους κινδύνους, την ευχαρίστηση, τη σημασία των στιγμών, είναι από έναν και μόνο άνθρωπο, τη μητέρα του(ή τον κηδεμόνα του).

 

Είναι αδύνατον να μπορέσει να κάνει μια σκέψη τέτοιου γνωσιακού επιπέδου. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει είναι να μάθει πως μια πράξη του (που γι’ αυτόν είναι «ζωτικής» σημασίας, αφού στον ένα μόλις χρόνο της ζωής του, αυτό ξέρει και πρέπει να κάνει: να εξερευνεί!) μπορεί να φέρει μια καταστροφική αντίδραση, με ακόμα πιο δυσάρεστα για τον ίδιο συναισθήματα. Είναι αυτή η αντίδραση που θα τον κάνει να νιώσει φόβο, δυσαρέσκεια, ότι είναι «κακό παιδί» άρα «δεν αξίζω» την αγάπη της μάμας.

 

Θυμηθείτε επίσης ότι το ξέσπασμα της μάμας γίνεται σε ένα μικρό παιδί που όλη η φυσική και συναισθηματική του τροφή, εξαρτάται από τη μητέρα του.

 

Τα υποθετικά σενάρια που μπορούμε να κάνουμε είναι τα έξεις:

  • Το παιδί θα περιμένει πάντα μια έκρηξη, μια δυσαρέσκεια, μια μομφή και μεγαλώνοντας θα υιοθετήσει μια αιώνια απολογητική, συνεσταλμένη και αγχώδη στάση.
  • Ένα άλλο σενάριο είναι ότι μπορεί να μάθει να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους ξεσπάσματα άλλων στη ζωή του (όπως εκείνο της μητέρας του) ,σαν να μην βίωσε ποτέ αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα που περιγράφηκαν πριν , ποτέ άλλοτε στη ζωή του.
  • Μπορεί επίσης να γίνει ένας άνθρωπος πολύ ανταγωνιστικός που πάντα θα τα ξέρει και τα ελέγχει όλα, ώστε να μην αναβιώσει ποτέ ξανά τα ιδία δυσάρεστα συναισθήματα ,όταν θα κάνει κάτι « λάθος»(Όπως τότε, που ανακάλυπτε τον κόσμο. Γιατί θα συνεχίσει ανακαλύπτει αλλά χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό να κάνει κάτι λάθος, γιατί κάπου θα κρύβεται μια δυσάρεστη αντίδραση κάποιου που μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί πάλι ανάξιος). Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η στάση αυτή μπορεί να αποβεί επιτυχημένη ή αποτυχημένη για εκείνον , αφού παράγοντες όπως η ευφυΐα, η ευελιξία, άμυνες που έχει υιοθετήσει, η τάση προς ευαισθητοποίηση κ.α. παίζουν σημαντικό ρόλο.

 

Σε κάθε περίπτωση μεγαλώνοντας, θα πορεύεται με αυτό τον φόβο. Χωρίς φυσικά αυτό να έχει αρνητικό για εκείνον αποτέλεσμα, σε κάθε συνθήκη της ζωής του.

 

Στο ενδεχόμενο που είτε γίνει ένας μοναχικός και συνεσταλμένος άνθρωπος, είτε γίνει ένας νταής που χάνει το μεγαλύτερο μέρος από τους φίλους του εξαιτίας της αντικοινωνικής του συμπεριφοράς, εμείς σαν παρατηρητές βλέπουμε μια μη λειτουργική συμπεριφορά ,ίσως προβληματική και σίγουρα μια συμπεριφορά που εμπεριέχει πόνο. Και όταν αυτοί αντιληφθούν τις συνέπειες της «προβληματικής» συμπεριφοράς, δημιουργείται και το αρχικό κίνητρο να προσπαθήσουν να την αλλάξουν..

 

Η επιστήμη της ψυχολογίας είναι αυτή που βοηθά να παρατηρήσουμε και να καταλάβουμε τέτοιου είδους αλλά και ακόμα πιο πολύπλοκες συμπεριφορές.

 

Η ψυχοθεραπεία βοηθά τον άνθρωπο να αντιληφθεί μια «δυσλειτουργική» στάση, αλλά και τις συνέπειες αυτής. Στη συνεχεία, αυτή είναι η αντίληψη που επιτρέπει στους ανθρώπους να θέλουν να προσπαθήσουν να αλλάξουν τη στάση τους.

 

Αυτή προφανώς είναι μια πολύ σύντομη και φτωχή περιγραφή της ανάπτυξης της προσωπικότητας μέσω ενός πολύ απλού τυχαίου παραδείγματος. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει γεμίσει τόνους βιβλίων και συνεχίζει να ερευνάται από την επιστήμη της ψυχολογίας.

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.